'အခ်စ္' တဲ႕
က်ြန္မ စသိခဲ႕တဲ႕အခ်ိန္
ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ရဲ ခံစားခ်က္အတိုင္း
ျပင္းျပင္းရွရွေပါ့
ရူးရူးသြပ္သြပ္ေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါ
က်ြန္မရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြနဲ႕ အခ်စ္ကိုလဲဖို ့
ကြန္မ ဘယ္တုန္းကမွ သတၱိမရွိခဲ႕ပါ
ဒါေပမယ့္ အဲ႕ဒီအခ်စ္က က်ြန္မကို
သတၱိေတြ ခြန္အားေတြေပးခဲ႕တယ္
ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္လဲဆို
သူ ့နာမည္ေလး ေ႐ရြတ္လိုက္မိရင္ေတာင္
ရင္ထဲလိႈက္ကနဲ ခုန္သြားတဲ႕အထိေပါ့
တစ္ခ်ိန္မွာေဝးခဲ႕ရင္ဆိုတဲ႕အေတြးဝင္မိရင္
ခ်က္ခ်င္း မ်က္ရည္ဝဲမိတဲ႕ အျဖစ္
ဒါေပမယ့္
က်ြန္မတို ့ ေဝးခဲ႕ပါတယ္
အလြမ္းေတြနဲ႕ ျဖတ္သန္းခဲ႕ရတဲ႕အခ်ိန္မွာ
ပင္ပန္းခဲ႕ရေပမယ့္ ျပန္ဆံုမွာပါဆိုတဲ႕အေတြးနဲ႕
ေပ်ာ္ခဲ႕ရပါတယ္
ျပန္မဆံုခဲ႕ပါဘူး က်ြန္မတို ့မဆံုဆည္းခဲ႔ႀကပါဘူး
မေ႐ရာတဲ႕အခ်စ္တစ္ခုကို ဆုပ္ကိုင္ပီး
မရူးသြပ္သင့္ဘူးလို ့
ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အခ်ိန္မွာ ေတြးတတ္လာခဲ႕တယ့္
သူမရွိရင္ ဘဝကိုဘယ္လို ျဖတ္သန္းရမလဲဆိုတဲ႕
က်ြန္မရဲ႕စိတ္ေတြလည္း ေနတတ္ခဲ႕ပါတယ္
အခ်စ္စစ္ကိုရွာေဖြမိခဲ႕ပါတယ္
က်ြန္မရဲ႕ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ကိုေပါ့
က်ြန္မရဲ႕ ဘဝကိုျပီးျပည့္စံုေစမယ့္သူထက္
က်ြန္မရဲ႕ လက္ရွိဘဝကို လက္ခံေပးႏိူင္မဲ႕သူေပါ့
ကြ်န္မကို ခ်စ္တဲ႕သူေတြကို ေမးႀကည့္ဖူးတယ္
ဘာ့ေႀကာင့္ခ်စ္တာလဲလို ့ေပါ့
သူတို ့ကေျပာတယ္ ရင္ထဲကအလိုလိုျဖစ္လာတာတဲ႕
က်ြန္မ ယံုႀကည္လိုက္သင့္လား
မယံုႀကည္သင့္ဘူးလား
က်ြန္မ ထင္တာကေတာ့
က်ြန္မကို ခ်စ္တဲ႕သူဟာ
ဘာေတြပဲႀကံဳႀကံဳ က်ြန္မကို
လက္တြဲမျဖဳတ္တဲ႕သူေပါ့
အဲ႕ဒီအခ်စ္ကို က်ြန္မ ေစာင့္ႀကည့္ခ်င္တယ္
ဂုဏ္ျပဳဖို ့အတြက္ေပါ့
No comments:
Post a Comment