ျဖတ္ခနဲ ဝင္လာတဲ႕ အသိတရားတစ္ခ်ိဳ ႕
အိပ္မက္က လန့္ႏိုးလာသလိုေယာင္ဝါးဝါး
ကေယာင္ကတမ္းနဲ႕ လွမ္းပီဆြဲလိုက္မိတာ
က်မ ရဲ႕ ေတာင္ေဝွး ေလးကိုေပါ့
ခုဆို သူမပါဘဲ က်မသြားဖို ့ အဆင္မေျပႏိူင္ေတာ့
အရင္ကဆို ေစ်းေတာင္းေခါင္းေပၚရြက္
တစ္ေနကုန္ လွည့္ပီးေလ်ွာက္တာေတာင္
မျဖံဳ တဲ႕ က်မ ခုေတာ့ ဇရာ ရဲ႕ေအာက္မွာ မလြန္ဆန္ႏိူင္ေတာ့
အေဝးကို လွမ္းေမ်ွာ္ႀကည့္လိုက္တဲ႕ က်မရဲ႕
မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ မ်က္ဝန္းအိမ္ထဲမွာ
အတိတ္ေတြက ထင္ဟပ္လို ့လာေနတယ္
က်မ ပင္ပန္းခဲ႕တယ္ နာက်င္ခဲ႕တယ္
သားသမီးေတြ အတြက္ ခင္ပြန္းအတြက္ေပါ့
သူကေတာ့ က်မထက္အရင္ က်မကို ခြဲသြားခဲ႕တယ္ သားသမီးေတြနဲ႕ က်န္ခဲ႕တဲ႕ က်မရင္ထဲမွာ မိန္းမသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ဝမ္းနည္းအားငယ္ခဲ႔ရတာ အဲ႕ဒီတုန္းက က်မ အရမ္း အားတင္းခဲ႕ရတယ္ သားသမီးေတြအတြက္ က်မဆက္ပီးအသက္ရွင္သန္ခဲ႕တယ္
ရုန္း ကန္ လႈပ္ရွား ခဲ႕ရတယ္ အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္ သားသမီးေတြအိမ္ေထာင္က်ေတာ့လည္း သူတို ့အတြက္ေတြက်မမွာ စိတ္မေအးခဲ႕ရဘူး
က်မအတြက္ဆိုတာေတြကို ေမ ့ေနခဲ႕ပီး
သူတို ့ေတြအတြက္ က်မ ျဖစ္တည္ခဲ႕တယ္
ေျမးေတြ ျမစ္ေတြရလာေတာ့လည္းသူတို ့ေလးေတြကို ခ်စ္ရ ပူပင္ရနဲ႕ က်မဟာ သမုဒယႏြံေတာထဲမွာ နစ္သထက္နစ္ခဲ႕ေပါ့
က်မဘဝမွာ အမွတ္ရေနတာတစ္ခုကေတာ့ က်မရဲ႕ စုေဆာင္းမိထားတဲ႕ ေခ်ြးနဲစာေလးနဲ႕ ေျမးႏွစ္ေယာက္ကို ရွင္ျပဳေပးခဲ႕ရတဲ႕ေန႕ေလးပါပဲ က်မအရမ္း ပီတိျဖစ္ခဲ႕ရတဲ႕ေန႕ေလးေပါ့ သမီးေတြကိုေတာင္ အလွဴမခံဘဲ က်မကိုယ္တိုင္ျပဳလုပ္ခဲ႕ရတဲ႕ အလွဴေလးတစ္ခုမိ့ု ့ပါ ခုက်မ အသက္ေတြလည္းႀကီးခဲ႕ပီ အရင္ကရွိခဲ႕တဲ႕က်မရဲ႕မာန္ေတြလည္း က်လာပီ
သခၤါရတရားေတြေအာက္မွာ ခု က်မ ရဲ႕ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ေရာက္ေနပီ က်မဘာေတြလုပ္ခဲ႕သလဲ က်မအတြက္ဘာေတြယူေဆာင္သြားရမွာလဲ
က်မနဲ႕အတူဘယ္သူလိုက္ခဲ႕မွာလည္း ေမးခြန္းေတြ အထပ္ထပ္ေပါ့ ေနဝင္ခ်ိန္ထိက်မဟာ ေမးခြန္းေတြနဲ႕ ေဝဝါးေနမိတုန္းပဲ က်မေျမးႏွစ္ေယာက္ကိုရွင္ျပဳေပးခဲ႕ရတဲဲ အလွဴတစ္ခုကိုပဲ က်မေတြးပီးေတာ့ ေသရမလား? ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ က်မ ေသဆံုးသြားမလဲ ? ေလာကႀကီးမွာ က်မအတြက္အခ်ိန္ေတြမ်ားရွိခဲ႕ေသးရင္ က်မအတြက္ က်မဆက္ပီး လုပ္ခြင့္ရခ်င္ေသးတယ္ သို ့ေသာ္ ေသျခင္းတရားကက်မကို ခြင့္မျပဳေတာ့ ခုဆို ႏွလံုထဲမွ ဆူးေအာင့္ပီး အေမာေဖာက္ျခင္းေဝဒနာကို က်မ ခံစားေနခဲ႕ရပီ က်င္လည္ခဲ႕ရတဲ႕ ဘဝမ်ိဳးစံုထဲက ေကာင္းတာေလးေတြ လိုက္ပီးေကာက္ႏႈတ္ေနဖို ့ က်မမွာ အခ်ိ္န္မရွိေတာ့ဘူး သားသမီးေတြကေတာ့ တရားဘာဝနာေလးမွတ္ပီးေနဖို ့ တရားေခြေလးဖြင့္ေပးထားႀကတယ္ သူတို ့ကို က်မစကားျပန္ေျပာဖို ့အင္အားမရွိခဲပါ ဝမ္းနည္းတဲ႕မ်က္လံုးေတြနဲ႕ က်မအားႀကည့္ေနျခင္းကို လည္း အဓိပၸါယ္မဲ႕ျပန္ႀကည့္ေနမိသည္ တစ္ခါတစ္ရံက်မ၏စိတ္တို့သည္ လြင္ျပင္တစ္ခု၌လြင့္ေမ်ာေနသလို
******************-*-***********
အဲ႔ဒီေန ့
က်မဘဝရဲ႕ ေနဝင္ခ်ိန္ေနာက္ဆံုးေန ့
ေသခါနီးလူတစ္ေယာက္ဟာ အစာတစ္ခုကို မက္မက္ေမာေမာေတာင္းဆိုတတ္ႀကတာ က်မအတြက္ေတာ့ သိပ္မွန္တာပဲ က်မေတာင့္တမိတဲ႕အစာက မုန္ ့ဟင္းခါး
က်မေတာင့္ေတာင့္တတ စားခ်င္ခဲ႕တာ
သမီးေတြကို အတင္းပူဆာေတာ့ သူတိုလ့ည္းမေနႏိူင္ပဲ ဝယ္ပီးေက်ြးတယ္
ဒါေပမယ့္ က်မ သိပ္မစားႏိူင္ခဲ႕ပါဘူး
စားပီးသိပ္မႀကာခင္မွာပဲ က်မေရာဂါဟာ စေဖာက္လာခဲ႕တာပါပဲ သမီးေတြသားေတြက အေရးေပၚဆရာဝန္ေခၚပီး ပ်ာေနႀကတာေပါ့
ေနာက္ေတာ့ ဆရာဝန္က က်မကို ဂလူးက့ိုစ့္
ခ်ိတ္ေပးလိုက္တယ္ သိပ္မႀကာဘူး ေခါင္းထဲ ရီေဝေဝျဖစ္ပီး က်မဘာမွ မသိေတာ့ဘူး
က်မရဲဝိဥာဏ္ကေတာ့ လြင့္ေမ်ာလို ့ေပါ့
********************************
က်မခႏၶာနဲ႕ ဝိဥာဏ္ျပန္ကပ္ခ်ိန္ ျဖတ္ခနဲမ်က္လံုးဖြင့္လိုက္ေတာ့ တစ္အိမ္လံုးျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္လို ့
ညႏွစ္နာရီထိုးပီ လို ့ သမီးတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္
က်မအရမ္းေမာလာတယ္ က်မဝူးဝူးဝါးဝါးထျဖစ္ေတာ့ အားလံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေတြ ျဖစ္လာႀကပီ က်မဘယ္လိုမွ မေနႏိူင္ေအာင္ေမာလာတယ္ အသက္ရႈေတြလည္းက်ပ္လာတယ္ က်မလူးလူးျပန္ျပန္ ခံစားေနရပီ ခဏႀကာေတာ့ သားေတြက က်မကို ေပြ႕ေခၚသြားႀကတယ္ ကားေပၚကိုေပါ့ က်မကို ေဆးရံုပို ့ဖို ့သၤြားေနႀကပီ
က်မဘာကိုမွ မသိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ခံစားရတယ္ ငိုသံေတြလည္း က်မ မခံစားမိေတာ့ဘူး ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ ေအာက္စီဂ်င္ဗူးေတြနဲ႕ က်မအသက္ကိုကယ္ဖို ့လုပ္ေနႀကတယ္ ဒါေပမယ့္ အဲ႕ဒီေန ့ဟာ က်မဘဝရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန ့ျဖစ္သြားခဲ႕ပါတယ္
********************************
ဖြားဖြားႀကီးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္မွာ ဘာေတြကို ျမင္ေယာင္သြားမလဲ
သူ ့ဘယ္ဘဝမွာ
ဘယ္လို ပံုစံနဲ႕ရွိေနမလဲဆိုတာေတာ့ဲ က်မတို ့ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္နဲ႕ က်မရဲ႕ဖြားဖြားႀကီးကလြဲ ဘယ္သူမွ မသိႏိူင္ပါဘူး
ဖြားဖြားႀကီး ေကာင္းရာသုဂတိ လာပါေစအက်ိဳးငွာ
ို့သူ့အတြက္ေကာင္းမူကုသိုလ္လုပ္ေပးရံုးမွတစ္ပါး
အျခားမတတ္ႏိူင္ခဲ႕ေပ
ီ
္
No comments:
Post a Comment